W pamiętny piątek, gdy Jezus umiera, śpiesznie złożono Jego ciało w grobie, bo o szóstej wieczorem u Żydów rozpoczynał się już nowy dzień, a miał być nim szabat, i to jeszcze nie taki zwyczajny, bo nadchodził szabat rozpoczynający święta Paschy, czyli coroczne wspomnienie cudownego wyjścia z Egiptu – domu niewoli. Dlatego trzeba się było spieszyć, by zdążyć od 3 do 6 załatwić wszystko związane z pogrzebem i powrócić do miasta na rozpoczęcie dnia świętego. Tak też zrobiono, Jezus został złożony w grobie.

W sobotę jest cisza, jest święto, Jezus spoczywa w grobie i tylko żołnierze rzymscy nie mają odpoczynku, bo muszą o dziwo pilnować, kogoś, kto umarł...

I szabat się skończył, o brzasku nowego dnia kobiety spieszą się, by czym prędzej dokończyć czynności pogrzebowe, aby ten, który w tak okrutny sposób został potraktowany za niesienie sprawiedliwości i pokoju, miał chociaż uczciwy pogrzeb.

Do witających już wcześniej Małego Jezusa – Syna Bożego na ziemi pasterzy, zastępów anielskich dołączają dziś jeszcze kolejne postacie. Bardziej zagadkowe niż ci poprzedni. Są nimi Mędrcy ze Wschodu, których tradycja nazywa też czasem Królami, przypisując im imiona: Kacper, Melchior i Baltazar.

Nie wiemy dokładnie skąd przyszli, ani kim byli. Wiemy jedno – przyjście na świat nowego króla rozpoznali patrząc w niebo. Obserwując miliony gwiazd. Właśnie jedna z nich przyprowadziła ich do małego miasteczka Betlejem w obcym dla nich kraju.

            Dzisiejsze Święto nosi nazwę z j. greckiego: EPIFANIA, tzn Objawienie. W ten sposób ukazując, że głównym powodem Narodzenia się w Betlejem Bożego Syna było objawienie się Boga ludziom. Bóg poprzez swojego Syna pragnął, abyśmy Go bliżej poznali. I już od samej chwili narodzin widzimy, że chciał, aby poznali Go wszyscy, którzy tego zapragną, zarówno będący blisko, jak pasterze, jak i ci, którzy byli daleko i pochodzili z obcych krain. Jedynym kryterium umożliwiającym Jego poznanie pozostaje nie odległość fizyczna względem Niego, ale pragnienie i otwartość serca.

Noc Bożego Narodzenia - musicie przyznać – że ma dla nas chrześcijan niesamowite znaczenie. Do tej niezwykłej nocy i Świąt, które się właśnie od niej rozpoczynają przygotowujemy się bowiem już od bardzo dawna.

W liturgicznym znaczeniu to przygotowanie wyraża się poprzez Adwent, z zwłaszcza odprawiane w adwencie Roraty, zaś w codziennym życiu, te świąteczne przygotowanie zaczynamy czasem nawet wcześniej.  To wyraża pewną rangę i znaczenie Bożego Narodzenia, gdyż im coś dla człowieka jest ważniejsze, tym większą wagę przywiązujemy do tego, aby się dobrze przygotować. 

I oto dzisiejszego wieczoru zakończyliśmy owe przygotowania i zasiedliśmy do wigilijnej Wieczerzy, a teraz gromadzimy się w kościele na wspólnej świątecznej Eucharystii. Tą naszą postawą świadczymy, że ważne jest dla nas, że Bóg się narodził. Przychodzimy tu dzisiaj razem pomimo, że nawet nie jest niedziela, by podkreślić, że wydarzenie sprzed lat, które się dokonało gdzieś tam w na zapadłej prowincji Cesarstwa Rzymskiego i to jeszcze nie w jakimś pałacu, ale w ubogiej stajence ma dla nas fundamentalne znaczenie. Wiele dzieci tak się wówczas rodziło i w podobnych okolicznościach przychodziło na świat, ale to jedno Dziecko narodzone z młodej dziewczyny Maryi – zarazem Dziewicy jest zupełnie niezwykłe, bo przez nie Bóg rozpoczął na ziemi realizacje swojego zbawczego planu. To właśnie to narodzenie przepowiadało już wiele wieków wcześniej wielu proroków. To narodzenie tego właśnie, a nie innego dziecka oznajmił odpoczywającym i śpiącym pasterzom anielski śpiew. To do tego właśnie, a nie innego Dziecka wyruszają w daleką wędrówkę w nieznane Mędrcy ze Wschodu.

I to właśnie my; Bracia i Siostry również świętując narodziny tego Dziecka jesteśmy dziś tutaj wspólnie się modląc.

Uczestnicząc w tej Najświętszej Ofierze wpatrujemy się w szopkę – która nam przypomina o tych niezwykłych narodzinach sprzed już przeszło dwóch tysięcy lat.

W niedzielę - 7 grudnia wspólnota parafialna w Pcimiu przeżywała uroczystość odpustową ku czci swojego patrona - św. Mikołaja biskupa. 

Z tej racji o godz. 11.30 została odprawiona uroczysta Suma odpustowa.

Kazanie wygłoszone podczas odpustu w Pcimiu

Z sentymentem staję dzisiaj ponownie w tym miejscu dziękując Panu Bogu i ks. Proboszczowi, że mogę się z wami dzielić słowem Bożym w tym szczególnym dniu, kiedy razem czcimy patrona tej parafialnej wspólnoty – św. Mikołaja biskupa.

Ta uroczystość odpustowa wpisuje się w drugą niedzielę adwentu – wyjątkowego czasu, kiedy zwłaszcza przez uczestnictwo w roratach przygotowujemy swoje serca na przyjście Pana.